Eparhija Švajcarska Srpske Pravoslavne Crkve

Sredinom 19. veka započinje dolazak Srba u Švajcarsku, prvenstveno u Bern i Cirih. U tom periodu nisu dolazili samo radnici, već i brojni studenti koji su na švajcarskim univerzitetima sticali visoko obrazovanje. Između 1863. i 1914. godine u Bernu i Cirihu studiralo je više od 180 srpskih studenata, među kojima je bio i značajan broj žena, jer je Švajcarska tada bila jedna od retkih evropskih zemalja u kojoj su žene mogle da studiraju. U periodu od 1903. do 1942. godine veliki broj studenata i doktoranada Srpske patrijaršije školovao se na Starokatoličkom fakultetu u Bernu. Mnogi od njih kasnije su postali profesori Bogoslovskog fakulteta i episkopi Srpske pravoslavne crkve. Iako u tom vremenu nije postojala institucionalno organizovana srpska parohija, upravo su ovi intelektualni i crkveni krugovi postavili temelje buduće crkvene organizacije u Švajcarskoj.

Nakon Drugog svetskog rata dolazi do povećanja broja Srba u Švajcarskoj, naročito političkih emigranata i obrazovanih intelektualaca. Tokom šezdesetih godina 20. veka započinje i novi talas ekonomskih migracija, kada u Švajcarsku dolazi veliki broj radnika, lekara i drugih stručnjaka. Ovaj demografski rast stvorio je realnu potrebu za organizovanim crkvenim životom. Godine 1969, na inicijativu patrijarha Germana i uz blagoslov nadležnog episkopa zapadnoevropskog, osnovana je Crkvena opština Svete Trojice sa sedištem u Bernu. Za prvog zvanično postavljenog sveštenika imenovan je jerej Draško Todorović. Time je započeta institucionalna organizacija Srpske pravoslavne crkve u Švajcarskoj, a 1972. godine sedište crkvene opštine premešteno je iz Berna u Cirih, koji će ubrzo postati glavni centar crkvenog života.

Nakon premeštanja sedišta u Cirih, crkveni život dobija na dinamici. Jedinstvena parohija za celu Švajcarsku podeljena je 1993–1994. godine na tri nove parohije: cirišku, bernsku i parohiju u Sent Galenu. Ubrzo zatim osnivaju se i parohije u Bazelu, Lozani, Ženevi, Tićinu i Lucernu, čime je uspostavljena razgranata mreža bogoslužbenih mesta širom zemlje. Krajem devedesetih i početkom dvehiljaditih godina dolazi do ozbiljnih nesporazuma između uprave Crkvene opštine Svete Trojice u Cirihu i nadležne srednjoevropske eparhije. Kriza je kulminirala 2001. godine, kada je nadležnom episkopu bio onemogućen pristup crkvenim prostorijama. U narednim godinama preduzimani su pokušaji pomirenja i organizovanja bogosluženja za vernike koji su želeli da ostanu u kanonskom jedinstvu sa svojom matičnom eparhijom.

Na redovnom zasedanju Svetog arhijerejskog sabora 2014. godine osnovana je Eparhija austrijsko-švajcarska sa sedištem u Beču, a za njenog prvog episkopa izabran je Episkop Andrej (Ćilerdžić). Tokom naredne decenije stabilizovan je crkveni život, učvršćena parohijska struktura i unapređena saradnja sa lokalnim verskim i društvenim institucijama u Švajcarskoj. Konačni administrativni prelom dogodio se u maju 2024. godine, kada je Sveti arhijerejski sabor doneo odluku o podeli dotadašnje eparhije na dve zasebne crkvene oblasti: Eparhiju austrijsku i Eparhiju švajcarsku. Time je Švajcarska dobila svoju samostalnu eparhiju sa sedištem u Cirihu, čime je višedecenijski razvoj crkvenog života u ovoj zemlji zaokružen punom administrativnom samostalnošću.