Isusova molitva

4 min čitanja

Isusova molitva zauzima posebno mesto u pravoslavnom duhovnom životu. Ona nije samo kratko obraćanje Bogu, već stalni priziv imena Gospoda Isusa Hrista, kojim se vernik uči smirenju, sabranosti uma i pažnji srca. U predanju Crkve, ova molitva se smatra temeljem unutrašnjeg molitvenog života i jednim od najdubljih puteva ka istinskom bogopoznanju.

Za razliku od molitava koje se izgovaraju u određeno vreme, Isusova molitva se može izgovarati neprestano – tokom rada, u tišini, na putu ili u trenucima iskušenja. Sveti oci su učili da se kroz ponavljanje ove molitve um postepeno sabira, a srce omekšava i postaje prijemčivo za blagodat Božiju.

Tekst Isusove molitve

U crkvenom predanju postoje različite pune i skraćene forme Isusove molitve. One se ne suprotstavljaju jedna drugoj, već izražavaju isto pokajničko i smireno obraćanje Gospodu.

Puni oblik Isusove molitve

Gospode Isuse Hriste, Sine Božiji i Reči Božija,
Bogorodice radi, pomiluj me grešnoga (grešnu)

Kraći oblik Isusove molitve

Gospode Isuse Hriste, Sine Božiji, pomiluj me grešnoga (grešnu)

Značenje Isusove molitve

Isusova molitva objedinjuje veru, pokajanje i nadu u nekoliko reči. U njoj se ispoveda vera u Hrista kao Sina Božijeg, priznaje sopstvena grešnost i traži milost Božija. Upravo zbog te dubine, Sveti oci su govorili da se u ovoj molitvi nalazi srž čitavog hrišćanskog života.

Mnogi podvižnici su učili da Isusovu molitvu treba izgovarati pažljivo, bez žurbe, sa svesnim učešćem uma i srca. Cilj nije mehaničko ponavljanje, već postepeno usađivanje molitve u unutrašnjost čoveka.

Isusova molitva kao molitva srca

U pravoslavnom predanju, Isusova molitva se često naziva molitvom srca ili molitvom uma. To znači da ona ne ostaje samo na usnama, već se vremenom spušta u unutrašnjost bića. Prizivanje imena Isusovog, kada se čini sa pažnjom, pomaže sabiranju misli i unutrašnjem smirenju.

Kroz uporno i strpljivo vežbanje u molitvi, čovek uči da um i srce deluju zajedno. Tada molitva prestaje da bude samo izgovorena reč i postaje stanje duše.

O sili Isusove molitve

U crkvenom iskustvu postoje brojna svedočanstva koja govore o sili neprestane molitve. Sveti oci su učili da prizivanje imena Isusovog ima moć da osnaži čoveka u iskušenjima, umiri nemirno srce i sačuva dušu od duhovne pogibli.

Poruka tih svedočanstava je jasna: molitva nije dodatak životu, već njegovo središte. Kao što telo ne može živeti bez daha, tako ni duša ne može živeti bez molitve.

Kako i kada se izgovara Isusova molitva

Isusova molitva se može izgovarati u svakom trenutku dana i noći. Naročito se preporučuje:

• ujutru i uveče,
• tokom rada i svakodnevnih obaveza,
• na putu,
• u trenucima tuge, straha ili nevolje,
• u tišini i samoći.

Najvažnije je da se molitva izgovara sa pažnjom, bez žurbe i bez prisile. Vremenom, ona postaje prirodni deo unutrašnjeg života i stalno obraćanje Bogu.